تبليغاتX
دوستت دارم×××به خودت نگیر با تو نبودم×××


دوستت دارم×××به خودت نگیر با تو نبودم×××

هوای خانه مسموم است...

     دلم از درد می پیچد....

نفوس بد نخواهم زد....

          که فصل کوچ تو شوم است....

تو آهنگ سفر کردی...

             دلم پاییز شد پزمرد....

چقد بیچاره غم میخورد....

                که خود را دربدر کردی....

سزای قلب من این است...

                  نباید عاشقی میکرد....

و حالا با هجوم درد.....

          دوباره باز خوشبین است.....

چه امیدی که برگردی؟؟

       من از چشم تو افتادم.....

حراجم کن همه یادم....

             در این بازار دلسردی.....

تماشا میکنی مسرور....

               شکوه این شکستم را....

امیدی نیست دستم را ....

                   بگیری ای گل مغرور....

ببین کوچ غریب تو .....

                      مرا از هر خوشی رانده....

دو چشم نانجیب تو......

      برو خوش باش میسازم......

پس از این با غم دوری.....

          و با این بغض مهجوری.......

به چشمان تو مینازم.....

              هوای خانه دلگیر است....

تو رفتی با خودم تنهام....

                سکوتی وحشی و آرام....

دلم از زندگی سیر است....

             دلم از زندگی ....سیر.................است

 




روی کوچه ی برفی  

                  رد پایی ست که 

                           رفته و بر نگشته  

                                         ...  

                                                 انگار قصه ی توست 

 

 

اگه دیدی بهت میگن

                                       توبرو باهام نمون

                                                                            حتی اسممو نیار

  اگه یک شب دیگه

تو خیابونا قدم زدی بدون

که تمام فکر من پیش تو بود

غیر تو تو زندگیم هیشکی نبود...

 

 

ღღدر آنجا بر فراز قله ی کوهღღ

 

  ღღدو پایم خسته از رنج دویدنღღ

 

ღღبه خود گفتم که در این اوج دیگرღღ

 

ღღصدایم را خدا خواهد شنیدنღღ

 

ღღبه سوی ابر های تیره پر زدღღ

 

ღღنگاه روشن امیدوارمღღ

 

ღღز دل فریاد کردم کای خداوندღღ

 

ღღ<<من او را دوست دارم...دوست دارم>>ღღ

 

 

 

 

تو خودت گفتی که قوی باشم

 

خودت گفتی کم نیارم پس حالا که من هستم تو کجایی؟

 

 ببین من قویم و کم نمیارم

 

پس تو هم قوی باش تورو خدا تنهام نذار

 

بمون تا چشم همه ی حسودا رو کور کنیم

 

اگه تو کم بیاری من میمیرم

 

 

دادگاه تولد٬ رسمی است...

 

 و من اما مظنون !!!

 

جایگاهٍ محکوم٬ بی صبرانه مرا می خواند

 

                                     و دگر نیست توان رفتن

 

                                                      و من اکنون باید سوگند دروغین دگر یاد کنم!!!

 

مدرکٍ محکم و شاهدان و قاضی پرونده

 

                                       بر جرم ناکرده من دلالت دارند!!!

 

عاقبت محکوم شدم!

 

                            و عجب لحظه منفوری بود:

 

                                                               وقتی که تبعید به دنیایم کردند!!!

 

و چندی که گذشت...

 

نوزادی به دنیا آمد...

 

گریه های دل غمگین مرا :

 

                                  کودکانه٬ خواهش قوت و شرط ولادت خواندند!!!

 

حکم من بر پیشانی من حک شده است:

 

                                                       تبعید تا لحظه مرگ!!!

 

                                                                     و چه تبعیدگاه بعیدی است زمین...

 

چه کسی می داند که من

 

                                  قربانی هوس و خواهش آدم گشتم!!!


 

ای عشق واقعی

 

چگونه ستایشت کنم در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است

 

چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود

 

بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

 

چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای

 

من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی

 

تو هوای دلم را با طراوت کردی

 

زمانی که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم

 

پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

 

 

 با تو تولدی دوباره یافتم 

 با تو از نو زیستم 

 با تو آرامش را یافتم 

 با تو مهربانی را احساس کردم 

 با تو دوست داشتن را آموختم 

 با تو عشق را تجربه کردم 

 با تو از من (ما) ساختم 

 با تو خواهم ماند  

 با تو خواهم مرد  

 با یاد تو 

 دوستت دارم تا همیشه . 

 

 

 

 ای که می پرسی نشان عشق چیست ؟ 

 

 عشق چیزی جز ظهور مهر نیست . 

 

 عشق یعنی مهر بی چون و چرا 

 

عشق یعنی کوشش بی ادعا .

 

 عشق یعنی مهر بی اما و اگر

 

عشق یعنی رفتن با پای سر

 

عشق یعنی جان من قربان اوست

 

عشق یعنی خواندن از چشمان او

 

حرفهای دل بدون گفتگو

 

      

من نیستم تا بدانم کیستم


من می روم تا بدانم چیستم


هیچم انگار پوچم انگار


اصل می خواهم


وصل می خواهم


شاید در این راه


من شوم رسوا


یا شوم پیدا


شاید که این ره رود به دریا


یا که کویری تشنه از فراق آب و تا قیامت

اسیر در چنگال شنها


یا زمینی یخ بسته و لرزان از سرما


یا که بی راهه ای تا ابد به ناکجاها


هیچ کس نمی داند


هیچ کس نمی فهمد

 
عاقبت من به کجا رفتم


شاید که رفتم من تابه نزدیک خدا بالا


اما من ندیدم هرگز هیچ عشقی را بدین حد

 ساده و شیوا


آری اصل من این بود


وصل من این بود


تا ابد من با خدا تنها

 

to hamoon hesse gharibi

ke hamishe ba mani
to bahooneye har ashegh

vase zendeh moondani

to omide entezari

too delaye na omid

mesle didane setareh

too shabaye napadid

                                     

                                     

                        ba toam 

ba to ke gofti

tekyegahe asheghayi

midoonam ye donya noori

sadeyi,bi entehayi

mesle lalayie baroon

too kavire bi sedayi

to khode eshghi midoonam

najiye faselehayi

omriyeh delam gerefte

geleh daram az jodayi

ghayebe hamishe hazer

to kojayi,to kojayi

ba sime  naze mojehat

ye omr gitar mizanam

negato kok nakoni man

khodamo dar mizanam


cheshat age ro

panjareh tarhe setare nazanan

daste  khodam nist delamo be 

daro divar mizanam




 

 jaye dasteh goli ke farda

bar aramgaham nesar mikoni

emrooz, ba shakheh goli kochak

  yadam kon 

be jaye seyle ashki ke farda

 

 bar  sare mazaram mirizi

 

emrooz ba tabassomi,shadam kon

be jaye an payamhaye tasliyat

ke farda dar gooshe o kenar minevisi

emrooz ba payame kochaki,shadam kon

 man,emrooz be to niyaz daram  

na farda

عاشقانه

 

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که این گونه بمیریم

شاید خدا خواست که دل تنگ بمیریم

 

آسمان صاف و زلال است و دل من ابری

 

غصه و غم چه زیاد است ، خدایا صبری

 

می رسد بوی گل و غنچه ز هر کوی و گذر

 

اشک در دیده من حلقه زده بار دگر

 

می نویسم ز تو و آن دل شیدایی تو

 

ز قد و قامت و از آن همه زیبایی تو

 

می نویسم ز تو چون فصل بهارم شده ای

 

در همه زمزمه هایم ، تو شعارم شده ای

 

می نویسم ز دو چشمت که برایم دنیاست

 

همه زیبایی دنیا ز دو چشمت پیداست

 

عاشقم ، عاشق تو ، کاش تو می دانستی

 

زار و گریان شده از چشم تر من هستی

 

ای همه هستی من ، تاب و توان نیست مرا

 

در دل کوچک تو مهر و وفا نیست چرا؟

 

نظری کن به من و این بدن خسته من

 

بزدا غصه و غم از دل بشکسته من

 

 

عاشقانه

 

عشق فراموش کردن نیست بلکه بخشیدن است

   عشق گوش دادن نیست بلکه درک کردن است

    عشق دیدن نیست بلکه احساس کردن است

    عشق جا زدن و  کنار کشیدن  نیست  بلکه 

     صبر داشتن و ادامه دادن است...

 

 


 

نوشته شده در پنجشنبه 1388/04/18| ساعت 14:44| توسط مهسا جوجو| |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست

report phishing report abuse This page is hosted by XM.COM - Free Web Hosting

*
*
*
*
*
*
*